หลายประการต่อเนื่องมาเพิ่งคิดจะเขียนอีกที่วันนี้ที่อยากปลดปล่อย

เรื่องแรก…ทำให้คิดได้…

ช่วงเดือนก่อนได้มีโอกาสคุยกับพี่ที่อาวุโสคนหนึ่งเป็นคนแรกและคนเดียว

ที่อยู่ๆเคยคุยด้วยไม่เกินห้านาทีแล้วก็เอ่ยปากถามเราว่าเคยวางแผนชีวิตตัวเอง

ไว้แล้วหรือยัง คิดแล้วรึเปล่าว่าอีกห้าสิบ หกสิบปีข้างหน้าเราจะมีชีวิตที่สงบ

และสง่าได้อย่างไร

แปลกดีแท้จริงๆเป็นเรื่องง่ายๆมากแต่ทว่าเราไม่เคยคิด

ด้วยความที่ว่าไม่กี่ีปีมานี้เรากลับมาเป็นคนวิ่งหนีปัญหาไม่วิ่งเข้าใส่เหมือนที่ผ่านมา

ทำให้เรื่องเหล่านี้ไม่เคยเข้ามาอยู่ในกรอบคิดเลย กรอบมีเพียงสองสามปีเท่านั้น

แปลกดีอีกที่จริงๆแล้วรู้จักพี่คนนี้ได้ไม่นานถึงแม้จะเห็นหน้าค่าตากันบ่อยๆ

ตอนนี้รู้สึกเป็นบุญคุณมากเพราะทำให้เราคิดขึ้นมาได้สุดๆ

เรื่องสอง…บางทีชีวิตอาจมีต้นทุน…

ได้คุยกับคนอีกสองสามคนที่มีชีวิตมั่นคง สบายแล้ว และอาจเรียกได้ว่า

ค่อนข้างสบายมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้วัยกลางคนแล้ว สิ่งที่น่าแปลกใจ

ประหลาดใจที่ค้นพบก็คือบุคคลเหล่านี้ล้วนเคยถูกโจรกรรมคนในบ้าน

ให้เห็นๆ  แสดงว่าที่เราอยู่ปลอดภัยมาตั้งแต่เล็กจนโตเนี่ยคงเป็นเพราะ

รวยไม่พอ – -” หรือไม่ก็แบบว่าพระคุ้มครองสุดๆ -/\-

Solo::/ Gmaj7 / Gmaj7 / F#m7 / Bm7 / Em / Em / C9 / A / A … // (ซ้ำ *)
A D
อยากบอกจริงๆว่ารักเธอ………….

…………………………………………………………………………………………….

ฟังแ้ล้วคิดถึง…. ><

ขอบคุณ chord จาก bompitt

่หากทำได้จริงอะไรง่ายๆอย่างนี้ก็ทำให้เกิด impact ที่ดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย

Blogged with Flock

Tags: social, entrepreneur

被   遗  忘    的  时   光
Bèi4 Yí2 Wànɡ4 De5 Shí2 Guānɡ1
是   谁    在   敲    打  我  窗
Shì4 Shuí2 Zài4 Qiāo1 Dǎ3 Wǒ3 Chuānɡ1
是   谁    在   撩    动    琴   弦
Shì4 Shuí2 Zài4 Liáo2 Dònɡ4 Qín2 Xián2
那  一  段    被   遗  忘    的  时   光
Nà4 Yí2 Duàn4 Bèi4 Yí2 Wànɡ4 De5 Shí2 Guānɡ1
渐    渐    地  回   升     出   我  心   坎
Jiàn4 Jiàn4 Dì4 Huí2 Shēnɡ1 Chū1 Wǒ3 Xīn1 Kǎn3
是   谁    在   敲    打  我  窗
Shì4 Shuí2 Zài4 Qiāo1 Dǎ3 Wǒ3 Chuānɡ1
是   谁    在   撩    动    琴   弦
Shì4 Shuí2 Zài4 Liáo2 Dònɡ4 Qín2 Xián2
记  忆  中     那  欢    乐  的  情    景
Jì4 Yì4 Zhōnɡ1 Nà4 Huān1 Lè4 De5 Qínɡ2 Jǐnɡ3
慢   慢   地  浮  现    在   我  的  脑   海
Màn4 Màn4 De5 Fú2 Xiàn4 Zài4 Wǒ3 De5 Náo2 Hǎi3
那  缓    缓    飘    落   的  小    雨
Nà4 Huán2 Huǎn3 Piāo1 Luò4 De5 Xiáo2 Yǔ3
不  停    地  打  在   我  窗
Bù4 Tínɡ2 Dì4 Dǎ3 Zài4 Wǒ3 Chuānɡ1
只   有   那  沉    默  无  语  的  我
Zhí2 Yǒu3 Nà4 Chén2 Mò4 Wú2 Yǔ3 De5 Wǒ3
不  时   地  回   想     过   去
Bù4 Shí2 Dì4 Huí2 Xiǎnɡ3 Guò4 Qù4
是   谁    在   敲    打  我  窗
Shì4 Shuí2 Zài4 Qiāo1 Dǎ3 Wǒ3 Chuānɡ1
是   谁    在   撩    动    琴   弦
Shì4 Shuí2 Zài4 Liáo2 Dònɡ4 Qín2 Xián2
记  忆  中     那  欢    乐  的  情    景
Jì4 Yì4 Zhōnɡ1 Nà4 Huān1 Lè4 De5 Qínɡ2 Jǐnɡ3
慢   慢   地  浮  现    在   我  的  脑   海
Màn4 Màn4 De5 Fú2 Xiàn4 Zài4 Wǒ3 De5 Náo2 Hǎi3

ที่มา: http://www.publicchinese.com/podcast/article-detail.action?textId=540

คืนวันแรกที่ไปได้แต่นั่งเจี๋ยมเจี้ยมในรถเพราะไปคนเดียวยังไม่รู้จักใคร ตื่นเช้ามาก็ไปเดินตลาดจ๋อยๆคนเดียวตลาดที่นี่บ้านๆดีมีแต่ของเรียบง่ายขายกันสดใหม่วัตถุดิบจากธรรมชาติเห็นแล้วอยากเอาไปทำกินจากนั้นก็ไปท่าเรือที่คุระบุรีเพื่อข้ามฟากไปที่เกาะ เรืออันดามันปรินเซสข้ามฟากไปที่พักนี่ไม่เลวทีเดียวเป็นเรือใหม่ติดแอร์ที่สบายที่สุดตั้งแต่เคยนั่งมาตอนเช้าอากาศกำลังดีไม่ร้อนเพราะดูแววเหมือนฝนจะตก เริ่มได้รู้จักเพื่อนใหม่ละ..

ไปตั้งหลักตั้งฐานที่เต้นท์บนหาดไม้งาม หาดสวยน้ำใส ทรายละเอียดแบบไม่ต้องเอาทรายจากที่อื่นมาถม เพราะทรายเค้าละเอียดด้วยตัวเอง หาดไม้งามนี้เราสามารถไปดำน้ำที่หน้าหาดแล้วเจอนีโม่และเพื่อนปลาอื่นๆได้ทันทีไม่ต้องนั่งเรือไปไหนไกล เราก็เริ่มดำน้ำกันตั้งแต่บ่ายวันนั้นจนถึงบ่ายอีกวัน เจอปลามากมายสนุกจริงๆ  โดยเฉพาะสำหรับพวกชอบส่องอย่างเราได้ไปส่องชีวิตชาวบ้านนี่สนุกนัก

อาหารที่นี่ไม่ได้ถึงกับสุดยอดแต่ที่ประทับใจที่สุดก็คือได้กินผักกูดด้วย อร่อยมากทำไมแถวกรุงเทพมันไม่ค่อยมีขายนะ มันเอามาขายเป็นผักเศรษฐกิจได้เลยนะเนี่ย แต่ที่ประทับใจคือได้เพื่อนๆที่น่ารักสนุกดีๆ

สรุปว่าเป็นที่ๆต้องไปอีกครั้งหนึ่ง ไปครั้งเดียวไม่สะใจ

17 Apr 07 ที่ Virginia Tech มีการสังหารหมู่เบื้องต้นตาย 21 เจ็บอีกมากมาย

คำถามเก่าๆยังคงอยู่ในใจใครอีกหลายคน…

การศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลยหรือ ? หรือเราศึกษาด้านเดียว ?

from NYTimes

…

Today’s shooting at Virginia Tech comes in the same week, eight years ago, as the April 20 shooting at Columbine.

….

กลับมามองที่เมืองไทยไม่นานมานี้…มีข่าวดร. จ่อยิงครอบครัวแล้วฆ่าตัวตาย..

โชคดีที่ลูกเค้ารอดมาได้…

….

วันนี้คุณสำรวจจิตใจคนใกล้ชิดแล้วหรือยังว่าต้องการกำลังใจจากคุณมากแค่ไหน ?

(หนังสือจากงานรอบที่แล้วก็ยังอ่านไม่หมดแต่อดใจไม่ซื้อไม่ได้)

คราวนี้หลบไปตอนเย็นย่ำเพราะคิดว่าวันอาทิตย์เย็น

เด็กๆต้องโดนพาไปกินข้าวกับอากง อาม่าแหงแซะ

คนน้อยกว่าไปวันอื่นๆจริงๆด้วยแฮะ

ผมว่า จริงๆ แล้ว “เวลา” ก็คือ “เวลา” อยู่ที่ว่าใครจะใช้มันอย่างไร

หากใช้ “เวลา” ไปกับการพักผ่อน เสพสิ่งรื่นรมย์ และได้อยู่กับคนที่ใกล้ชิดกัน “เวลา” ย่อมเท่ากับ “ความสุข”

หากใช้ “เวลา” ไปกับการทุ่มเทหาเงินหาทองให้เหนือกว่าชาวบ้านชาวช่อง “เวลา” ย่อมเป็นเงินเป็นทองตามความหมายนั้น

ความ จริงง่ายๆ มีอยู่ว่า หากเราไม่ได้ “เสียเวลา” ให้กับ “ความทุกข์” หรือ “ความเหนื่อยล้า” เราย่อมไม่ต้อง “เสียเวลา” ไปซื้อหา “ความสุข”

“

หลายครั้งหลายหนที่เราคิดเสียเงินซื้อเวลา….เช่นการเลือกสายการบินราคาถูกแทนรถไฟ..

หลายครั้งหลายหนอีกเช่นกันที่พบว่าการไปถึงที่หมายเร็วกว่าเดิม 10 ชั่วโมงก็ไม่ได้มีประโยชน์

มากนักหากเราเพียงแต่นั่งนิ่งไม่ได้”ใช้”ชีวิต 10 ชั่วโมงอย่างคุ้มค่าสำหรับ 10 ชั่วโมงนั้น..

เคยพยายามหา Thai Podcast ดีๆ อยากให้เมืองไทยมีแบบ Mr Brown บ้าง

แต่ก็ยังไม่เห็นมี Changkhui นี่น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีทีเดียวนะ

กลุ่มพี่ๆที่มาคุยนี่ก็มีกิจกรรมและความสนใจที่มีเราเป็น subset อยู่พอดี

เรื่องที่เอามาเล่าก็ไม่ได้ลงลึกในวิชาชีพมากจนคนทั่วไปฟังไม่รู้เรื่อง

มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยฟังเรื่อยๆระหว่างไปทำงานดีกว่าฟังคลื่นวิทยุทั่วๆไปเยอะ

กิจกรรมที่หัวหินก็อย่างที่รู้กันคงไม่มีอะไรมากเน้นกินแล้วถ่าย(รูป)เท่านั้นเอง

ไปคราวนี้ไปนอนสองที่(ตอนแรกแอบบ่นอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องย้ายให้มากเรื่อง

แต่ไปๆมาๆการย้ายนี่มันก้อดีเหมือนกันแฮะ)

Karoon Hut

>> ใครติดหรูอาจจะไม่ชอบแต่สำหรับเราแล้วโอเคทีเดียวเพราะเดินนิดเดียวก็ถึงหาด

เดินอีกนิดก็ถึงตลาดกลางคืน สะดวกมากมาย ถูกด้วยเพราะเป็นแบบสองดาว

ห้องละ 600 เอง

REERA Resort

อันที่สองนี่แพงหน่อยแต่ภาพก็คงฟ้องอยู่แล้วว่าน่ารักน่าอยู่กว่า

คุยกับเพื่อนๆเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เพื่อนก็บ่นว่าเนี่ยการมาเที่ยวครั้งนี้เป็น

ความสำเร็จอย่างหนึ่ง คนอื่นที่นั่งฟังอยู่ก็งงกันใหญ่ว่าไรของแกมาเที่ยว

เล่นกินแค่นี้ เพื่อนคนที่บ่นก็รีบชี้แจงว่าไอ่การที่ว่าสำเร็จเนี่ยก็เพราะว่า

ทุกวันนี้มันรู้สึกว่ากิจกรรมเที่ยวเล่นหลายอย่างเหลือเกินในชีวิตที่ต้องกินดื่ม

สังสรรค์กันโดยความจำเป็นคือเราเป็นผู้ถูกเลือกให้เล่นเกม..

บางเกมไม่มีคนสั่งให้จัดด้วยซ้ำแต่ด้วยสถานภาพทางสังคมแบบหนึ่ง

สังคมก็ร่วมกันสร้างเกมขึ้นมาเองทั้งๆที่อาจจะไม่มีใครนึกสนุกแท้จริง

ในเกมนั้นเลย.. ฟังแล้วก็น่าเศร้าว่าทำไมชีวิตบางทีมันก็งี่เง่านักแค่เรื่อง

หาความสนุกบางทีก็ยังต้องทำให้เป็นเรื่องยาก..

ว่ากันจบก็คิดในใจ…เย้ย..เรายังไม่เห็นจะได้คิดว่าประสบความสำเร็จ

ในอะไรซักอย่าง – -” ปีนี้เอาใหม่..จะไม่ฟุ้งซ่าน..งมงายแล้ว..

มาหาคำนิยามความสำเร็จส่วนตัวใหม่ๆดีกว่า…

ปล.

- ไอติมรสชากับรสกาแฟที่ตลาดกลางคืนอร่อยกว่าไอติมอิตาเลี่ยนแพงๆอันนั้นนะ

แต่ไอติมที่อร่อยสุดต้องเป็นการแย่งกันกินไม่ใช่ถือกันเป็นถ้วยๆ

- ก๋วยเตี๋ยวปลานายหอยจะให้อร่อยต้องสั่งเป็นต้มยำ + เนื้อปลา ถ้าอยากกินลูกชิ้นด้วย

ค่อยสั่งแยกเป็นลูกชิ้นรวม ตอนคิดตังค์ต้องระวังบางทีคนเยอะ คนคิดตังค์เค้าก็งงๆ

โดนคิดเกินด้วยอ่ะ..เป็นพวกรู้ตัวช้า…กว่าจะรู้ก็ขับออกมาไกลแล้น – -”